DÜNYA VE İNSANIN DÖNÜŞÜMÜ (METAMORFOZU)

Süzüldü Ruhum dağların tepesinden, kanatlandı Kalbim. Neydim ben- kelebek mi, kuş mu, ejder miydim yoksa… Döndüm durdum , çözemedim. İçimde kelebeğin zarafeti vardı, hafif, dengeli,asil. Kuşun özgürlüğü de vardı – özgürce uçan, sesiyle harikalar yaratan, duymaya doyamadığım şarkıları söyleyen. Ama ejder de vardı – güçlü ve devasa, ateşi ile her şeyi yakıp arıtan, korkusuz , yüce.

Bende ve benden ötesindeydi Dünya, anlamı vardı seslenişinin. Haykırışlar, çığlıklar sarıyordu etrafını, duymuyordu, duymamalıydı. Görevliydi sadece ve içinde yanan merhamet ateşi volkan gibi patladı ve sardı sesleri, çığlıkları. “Çocuklarım susun artık , sevgi benden size” dercesine inledi nefesi. Değişimi fark etmedi üstündeki insan nesli, sonmuş gibi atıldılar çılgınca. Oysa o yalnızdı , tek başına ve kararsız. Bu çığlıklara yetmiyordu sevgisi, parçalandı kalbi, kan damladı, anlatamadı değişimini insan nesline. Çığlıklar koptu göğsünden, yayıldı Evrene haykırışı. Geldi yedili ve daha ötesinden, ördüler iplikleri, akıttılar renkleri, döşediler sesleri… Birden bilinmeyenden taşındı kutsal örtüler, sardılar yaraları sarmaladılar. Dindi çığlıklar, acı nefesler. Kalktığı anda örtüler bambaşka bir Dünya belirdi bilinmeyenden – Gökkuşağı olmuştu o – sağlıklı, dimdik ve diri . Değişmişti görevi, sevgisi , merhameti, gücü. Artık dinleyen o değildi, artık üstündekiler onu dinliyordu . Yenilenmiş dünyanın bedeni besledi – eksik, korku dolu ruhlarını, canlandırdı insan çocuklarını ve huzurluydu, huzurdu o.

İdrak etti İnsan- Ben – kelebektim, kuştum, ejderdim !