EVREN GÖZLÜM

Gökyüzündeki tüm yıldızlar,
Tüm evrenler, tüm dünyalar…
Var OL’muş ve Var OL’durulacak tüm OL’ası yaşamlar,
Gözlerinde parlıyordu.
Ben Gördüm…
Süzüldüm TESLİMİYET’le, evreninin renklerinin içinde kaybettim kendimi.
Aynı zamanda da buldum kendimi ,GÜVEN’le soluyan eşsiz nefesinde.
Göğsü ANNE gibi atıyordu ; bilgisi BABA oldu.
Çaresiz direnişlerime buse buse MERHAMET kondurdu.
Ben “Öldüm.”
Yepyeni dünyalar, yepyeni OL’uşumlar…DÖNÜŞÜM’üyle kavrulan nice YARATIM’lar,
O’nun KALP’inden akıyordu…
Son buluşlarsa , O’nun mürekkebinden onanıyordu…
GÜNEŞ’in ve AY’ın özgürlüğü, avuçlarının ısısında YAŞAM buluyordu…
Bu YAŞAM bir pınar olup, oluk oluk hücrelerimizde doğuyordu ;
Gözlerini açmak isteyene,
O eşikten geçmek için cesaretle doğrulup, AŞK’a gidenlere…
BEN yüreğime Gömdüm…
BEN tüm gördüklerimi unuttum…
BEN gömdüklerimi sustum…
BEN hatırlamak için AŞK’a koşan,
BEN Evreninin KALP’inde SEVGİLİ bir SEVGİ tanesi.
BEN YAŞAM bulup ışıldamak için ,
Bulmak için ÖZ’ündeki CEVHER’i ,
BEN TESLİM OL’mak için AŞK’a koşan,
BEN Evreninin KALP’inde SEVGİLİ bir SEVGİ tanesi.

Melis Gebedek
31.03.2024
10:05