ÖZGÜRLÜK  ŞARKISI  

Ruhun Kaynağından gelen sihirdi beni yaratan . Kodlanmıştı KAİNATIN kodları sarmallarıma.

Bir tanesi ÖZGÜRLÜKTÜ, bildiğimi sandığım… maddeden bakınca anladım, sonsuzlukta kayboluyordu sandığım .

Büründü bedenim sihir gücüne, büründü Kartalın gücüne.

Süzülüyordu güçlü kanatlı Özgürlüğün kuşu, keskin bakıyordu gözleri Dünya üzerine.

Kocaman ağaçların gövdesine sarılmış insanları görüyordu, oyunlarını izliyordu, sevinçle atılan çığlıklara şaşkınlıkla bakıyordu.

Nehirlere tuzak kurmuş şelalelerde sevinç çığlıkları atan insanlar bırakıyordu kendilerini çılgın suların akışına, özgürdü onlar , özgürlüktü şarkıları .

Yanında bir karaltı belirdiği anda insanı gördü çelik kuşun içinde. Şaştı kaldı bu işe, göklere sıçramıştı özgürlükleri, bulutlarda çınlıyordu sesleri.

Özgürlük sarhoşu olmuşlardı mutluluktan, kaybolmuştu mekan, zaman.

Baktı kartalın keskin gözleri, denizlerde, okyanuslarda aradı özgürlükleri.

Devasa suların içinde atıyordu özgür kalpleri insanların, mutluydular, özgürlüğün gücü ile meydan okuyorlardı yaratılmışa- Biziz Yaratıcı dermişçesine.

Toprağa yöneldi kartalın bakışı, otlarda çocuklar oynuyorlardı, birbirini kovalıyorlardı, çığlıklar atıyorlardı sevinçten.

Özgürlüktü ortak şarkısı çocukların ve rüzgarın. Özgürdü onlar, özgürlüktü yolları.

Dünyaya döndüm, kartalı bıraktım. Şahlandı ruhum  yıldızlara meydan okudu.

Hatırladım Kainatta yerimi, zamansızlığı hissettim .

Tutundum rüzgara, estim yıldızlar arasında, dünyaları gördüm – Özgürdüm, özgürdüm, sevinçten sığmıyordu gönlüm bedenime !

Bir Güneşin  yanından geçtim ve ona haykırdım- Özgürüm, rüzgarın savurduğu yönlere haykırdım – Özgürüm !

Benim günümdü bugün, ben Özgürdüm.

Bin yıllar boyu beklediğim içsel çığlık gerçekti – Ben Özgürüm ! Özgürüm ! Özgürüm !