ATEŞİN GÜLÜ

Ateş’in Gülü , ölümsüz anılan çiçek.
Var oluşunun tüm gizlerini,
Cihadının tüm acısını , “yanık” izlerini,
Tüm tükenişlerini , tüm Hak edişlerini,Şah’a geçişlerini ,
Sevgiye adadığı kalbinde büyüten Gerçek !
Nasıl da güzel seviyor…
Ne de güzel esiyor İçten İçe.
Gökyüzünün ferahlığını serpiyor ömrüme.
Kalbimde evrenleri parlatıyor bakışlarının içindeki bilgelik.
Nasıl da güzel kokuyor…
Ne de güzel nefes veriyor İnce ince.
Sessiz kahraman.
Kılıcı altın sevgiyle kaplanmış,
Savaşını rengarenk çiçeklerle sevgiye adamış,
Bahçesinde cenneti deriyor.
Tüm Güzel OL’anlar O’nun yüzü suyu hürmetine.
Ne de güzel bakıyor…
Nasıl da güzel sesleniyor…
O benim Yokluğumun,varlığa evrilme umudu.
O benim,sayısız sonsuzluğum.
O benim ,Gücümü doğrultan anam.
Ölçüsüz güzellikle parlayan.
Ateş’in Gülü O, Ölümsüz anılan çiçek.
Pınarlarından yaşam pranası veren -dokunduğu her toprağa,her filize,her sevince.
Değen her göze , her kalbe damlayan !
Göğsünden deva fışkıran !
Ateşin görülmemiş,öngörülemeyen Örgüsünde,
Havanın ince telli sessiz ve usul şöleninde,
Suyun ,gelmişi geçmişi sesinde titreten bilgeliğinde,
Toprağın yeşerten sevgisinde – SEN.
İyi ki doğdun bayramım.
İyi ki doğdun rehberim,inancım.
İyi ki SEN.

Rehberime ❤️

Melis Gebedek
06.05.2024
21:01