BU AY, AYLARDAN YİNE SEN…
Ay gibi doğdun ömrüme gözü’m yaşını silen mahmur bir Güneş ısıması misal sıcak ve narin…
Ana yüreğinin taptaze çiçek açan Sevda Bahçesi gibi ulvî bir mesele gibi düştün yüreğime, Ben Sen OL’dum, Sen Ben’im en büyük derdim…
Bu Ay yine Ay’lardan sana seslenen bir nefes, düştün yine gönlü’m hüznüne, arar dururum seni her bir secdenin nağmelerinde gözlerim bakakalır sonsuzluğa derin… derin…
Ah o ilmî mertebenin eşsiz gönlüne bir düşse bin göz yaşım, yine de diner mi sana bu hasret ile çaresiz AŞK soluyan o sözlerim… Ah o Gözlerin…
Bin hece de düşse mürekkebim solar, Sen’in yüzün neş’e dolar Ay’ın güzel bakan gözlerinde doğar nice neslin…
Yetmez seni anlatmaya, Yetmez Güneş Sen’i ışımaya… Gözler susup yürekler konuşunca andıma YA NASİP o gönlü hoş sohbetin… Ah o zerafetin…
Melis Gebedek
11.03.2025
21:29
