ÖZLEM
“Evin, Yıldızların özlemiyle seslenen resmini çiz- işittiğin sesimde.” Dedi rüzgâr… Gökyüzü ahenkli şenliği ile düştü mü bir kere göğsüne, atan her bir kalbin ritminde yaşar sonsuz kere gözlerinde…
Aidiyetinin Maviye EL uzanışlarının arasında, gözbebeklerinden süzülen hasret gözyaşlarında Demlenir sessizliğin- Usta’nın Sözlerinde…
Lacivertti Gökyüzü. Maviydi Gün Yüzü.
Sessizdi Gönlü… Çünkü özlemi çook derinlerden gelen bir rengin Güneş’inde zimmetli bir cevherdi- Yaşamının çiçek açan Nefesinde…
Bazen masallardan çocukça bir tebessümle seslenirdi Kalp atan Yüreklere, bazen yalnızca sessizlik tohumları ile yeryüzüne adanır… Karışırdı yağmur zerreciklerine…
Hem ne fark eder, Özlem çok özeldi… Ev’i özlemek çok güzeldi de, Yıldızların sesi yalnızca şehrin sessiz kalan ve Güne kavuşmayı arzulayan gecelerinde akardı yalnız kalplere…
Şöyle bir eserdi rüzgâr bestelenmiş Kusursuz Ruhun, ahenk ile işlenmiş renkli desenlerinde…
“Dinle” Dedi Rüzgâr…
O’nun ayak bastığı toprağın tellerinde oynaşan kudret, Şimdi yalnızlığına bir nebze derman suyu konduran Gözleri ile, Gökyüzü sonsuzluğunda Sizi bekleyen Özgürlüğe mühürlenmiş bir müjde…
“Sev” Dedi Rüzgâr…
Kavuşmayı hasret ile bekleyen bestelerin sessiz ve sabır yüklü gönlü hoş sözlerinde…
Melis Gebedek
30.05.2025
22:05
