EVRENİN GİZEMLİ SIRRI… BEN

Bir yıldız seçtim Galaksimin derinliklerinden.

Kalbimi dolduran AŞK fısıldadı adını. Evrim dedi yoluma – kopma sebebimin yuvadan. Hatırlamak ne acı… ve ne güzel!

Bir an karıştı kafam… yuva neresiydi? Yüz binlerce yıl önce kopup çıktığım bütünlük mü?

Yoksa yüz binlerce yıldır kanımın son damlasına kadar, benliğimi kah kaybedip kah yakaladığım, kör dövüşü yaptığım, uğruna savaştığım bütünlük mü?

Zorladım zihnimi, açtım algılarımı sonuna kadar…

Emsalsiz bir emsalin oluşmasını izledim hücrelerimde…

Geri dönmek istiyordu Ruhumun bir parçası, oraya ait olduğunu biliyordu…

Diğer bir parçası da: hayır, senin olan burası… diyordu…

Yaratana yakardım var gücümle, yol neydi, doğru neydi? Bırakmak istemediğim bir BEN vardı burada… ama o gerçek miydi?

Bütün bu çıkmazların içinde birden değişti mekan… yıldızların arasındaydım şimdi.

Tül gibi zarif örtülerin içinden belirdi çok yakın hissettiğim birisi… kimdi o?

Sanki o da BEN… ama devasa ve güçlü, muazzam… düşünce belirdi aniden…

Hepsi BEN – diyordu, hepsi… Tüm zamanlardaki tüm yoğunluklarda vardım BEN. Kopmuyordum hiç birinden ve BEN BEN OLMUŞTUM… BENİM VARLIĞIMI görmüştüm.

BEN BENDİM ARTIK … anladım… aslında BEN BENİM…BEN SIR’rım.