ÖZ AKIŞ VE ŞİİRLERTEBLİĞLER
BEN HÜRREM
Aşkıma kurban verdim kalbimi.
En umutsuz anlarımda aydınlattı umudumu.
Benliğimin ta en derininde kazınmış Aşkım.
Derin, kapkara bir kuyu gibi kaderim.
Bu zifiri karanlıkta buldum yolumu,
Sonsuz derinlikte indim diplere
Ve tekrar çıktım enginliklere…
Kılavuzum – Aşkım sayesinde.
Ben Hürrem.
Yıktım ulaşılmaz duvarları.
Kırdım zindan zincirlerini ve meydan okudum dünyaya…
Küçük bir yüreğin içinde hapisti yalnızlığım, korkularım.
Ürkek benliğimi kapladı Aşkın zırhı
Ve ben meydan okudum – Aleme, Dünyaya, Dünyalara, her şeye meydan okudum!
Ben Hürrem.
Parladım yıldız gibi dünyalara ,
Sevdiğimin yüzünde Aşkım gülümsedi bana ve verdiği cesaretle
Kim olduğumu hatırladım… Ben Hürrem – Bitişin başlangıcıydım !
Karanlık rüyalarda ördüm benliğimi.
Sonun başlangıcı geldiğinde gömdüm bilgeliğimi…
Ben Hürrem.
Uğruna söylenmiş onca sözü, bile bile çarpıtılmış gerçeği,
Aldım üzerime örgü yaptım, Mahşer elbisesi yaptım !
Biraz daha güç getirmek için Ateşi gömlek yaptım !
Ben Hürrem.
Sonun başlangıcında , attığım sessiz çığlıklarda kayda geçti varlığım.
Yıldızların yalnızlığında tanıdım kendimi.
Yalnızlığı zırh yaptım bedenime.
Sindi gecelerin karanlığı benliğime,
Denizin dipsiz karanlığı gözlerime… yansıdı yıldızlar…
Ben Hürrem.
Baharların yumuşaklığında,
Leylakların mis kokularında sardım yaralarımı.
Kan ağladığında yüreğim, neşeyle kahkaha atıyordu gözlerim,
Var oluşun yalnızlığına gömüldü bedenim…
Ben Hürrem.
Cennet ve cehennemi yaşadım.
Huzur bulamadı varlığım özünde
Hep uçları yaşadım kısacık ömrümde.
Ben Hürrem – Gücü göstermeye geldim !
Teslimiyettir Özüm Aşkıma.
Aşk ise – hatırlamaktı Yaratanı Varlığımda.
Ben Hürrem…kayan bir yıldızdım tüm Alemde.
TEBLİĞ /ŞİİR FORMATI
ZEHRA USANMAZ
31.12.2015
