SEN BİN GÜL
A Benim günyüzüm neş’em;
A benim soylu hüznüm, Güneş’ine hasret binbir gecem.
A benim gözü pek,Yol’u hür, namlı soylum;
A benim Güzü Ak, baharı sıcak, Ana koynum.
Gökler gibi şakıyan sesini duyunca, dermansız kalan ayaklar Devran döndürür de şahlanır;
Güneş’ler misal yanan elleri’n koklayınca, karaya çalan yürekler Ak’lanır paklanır da,Yüce Yol buyruğunca vaziyet alır.
Gül’ünü tomurcuklandıran toprağına doyunca, eceller fidan OL’ur, nesillerden nesillere nefes yaşam salınır,
Dillere destan suyunu kana kana içince ,yanan ciğerler Ah’sızca dağlanır, yiğitler boylanır, soylar soylanır.
Sen Bir Gül, Bahar’ların karı silinsin, değsin ışıyan gözlerin hasretinle yanan gönlüme;
Sen Bin Gül, Cennet’inde sancaklar dalgalansın,
Dirlik Çınar OL’sun Âlem-i Cihan’ın Aşık-ın ile yanan feveran Ateş’inde.
Melis Gebedek
29.09.2024
13:16
