BİR İLHAM, OLDU KOCA BİR EVREN!…
Bir İLHAM, oldu koca bir evren…
Yansımalardaki sonsuz ihtimallerle, coşkuyla dolu…
Her şeyin mümkün olduğu – Gökkuşağı köprüleriyle dolu koca bir çiçek bahçesi…
Hepsi de benim ve senin istediğin kokular ve renklerle bezenmiş!
Benim varlığım, varoluş sebebim;
Bir yeminle başladı ve yine bir yeminle son bulacak herşey…
Gözümün gördüğünü değil, kalbimin perdesini aralamak,
Gerçekte yaşam ve ölümle birlik olup hiçlikte süzülebilmek,
İkisinden de özgür olmak istiyorum…
Evrenlerin hakimi değil,
Onun bir parçası olup dengeyi koruyup kollamak,
Alemlerle bir olmak, ateş dansımı bütün alemlerde aynı anda yapabilmek için yaratılmış olmanın zarafeti ve inceliğine sadece şükredebilirim, şükredebiliriz…
Boyun eğmek bize yakışmaz,
Her bir parmağımızı hala göğe yükseltebiliyorken, şarkımızı henüz söyleyebilmeye başlamışken,
Kaybedilenleri acıyla ve kederle değil,
Tekrardan sahip olabilmenin, sanmanın çok ötesinde olabilmeyi,
Bilmenin hem özgürlük hem de sorumluluğunu taşımanın verdiği Onur ve Sevinç – o muhteşem ve muazzam sevginin kaynağının sadece ilhamının küçücük bir parçası ise; gerçekte nasıl AŞIK olmaya engel olabilir ya da O’ nu yokmuş gibi görmezden gelebilirim?
Sadece sevebilirim, sadece affedilmeyi dileyebilirim…
Hala O’ nun için BİR olma AN’ımız gelmediyse, o AN ne zaman gelir sence?
Sen bensin, ben de senim…
Peki O, bunun neresinde? Asıl sen O’ nun neresindesin ve ne yapmayı seçiyorsun?
Yankıları ve çığlıkları devam ediyor,
Her nefes alışın bir sınav, tekrar layık olabilmek ve affedilmek…
Sen bunu istedin, evet diledin hem de taaa en derinden – en yücesinden…!
İzlerin artık gizli saklı değil,
Ellerimiz ateşte tutuştu, nefeslerimiz ateşte BİR OLDU…
Hatırla, yeminini hatırla!
01:44
20.05.24
Katayoun Zamani Yurdaer
