BİZ KİMİZ?

Altın tarlalarda tohumlandı yüreğimiz. Kimiz biz? Diye sorduk birbirimize.

Bilemezdik hakikati, gerçeği. Özdük biz, beden yoktu.

Kim diye sormak için madde gerekliydi, beden.

Anladık ki görevimiz buymuş – maddenin içini irdelemek.

Aldık başımızı dağıldık, Dünyanın üzerine süzüldük, seyrettik varolanı hasretle.

Ne de cazipti yukarıdan bakınca. Seçtik hedefimizi, karar verdik Bedene geldik.

Muazzamdı madden gücü, sudan çıkmış balıklar gibiydik,

Devasaydı Dünya, ilginçti insanlar, oyundu her şey .

Ve bıkmadan eğlendik, oynadık, oynadık…oyunun kendisi olduğumuzu anladık.

İş işten geçmişti dedik, bu nasıl tuzak?

Kaplamış özümüzü, benliğimizi , bedenimizi… esir olmuşuz, oyun hapishaneye dönüşmüş…

Bir ışık yardı karanlığı, hatırladık gücümüzü. Kırdık prangaları, kopardık bağları.

Bir de bakındık ki etrafımıza, biz özgür olmaya adım atacağız ama nasıl yürüyeceğimizi unutmuşuz…

Hatırladı adımı birimiz, diğerimiz ondan gördü, hatırladı diğer adımı ve yürümeye başladık biz. Gözlerimize baktık, ışığı içinde tanıdık birbirimizi, söyledik isimlerimizi, hatırladık geçmişimizi.

Ve sarıldık hasretiyle binlerce yılın, yürekler coştu ve çığlık attı,

Aktı gözyaşlarımız, bizdik biz…Ben’e giden bizdik ,biz…

Tetiklendi tohumların tülleri, tarlalar altındı , yeşerdi.

İlham olduk birbirimize . Ne mutlu BİZE, ne mutlu BİZE !