EMANET
Gayrı bilirim, Can’ım emanettir, vücudda durmayan…
Lafım – sözüm emanettir, mühürlü dudaklarımın ardında bir Kurt gibi; bekleyişinin uğruna sessizce uluyan…
Ciğerlerime dar gelen nefesim, emanettir;
Göğüs kafesimde dahi, deli tay misali Usanmadan özgürlüğü arayan.
Bahçe’n emanettir;
Gülünü derdiğin…yeşilini serdiğin…toprağını göklere ulaştırıp, yerlere bereketini serptiğin…
Bu aciz Ben’i Cennet’ine kabul buyuran.
Gece göze girmeye çalışan uyku gibi’n pusuda bekler atalet.
“Uyuu,uyuuu ! ” deyu gözlerine perde misal iniverir, bir de sanıverirsin sanki marifet.
Lâkin bilen gözü’n kırpmaz, ayık tutar Onu, O’na yanan Yüreğinin ateşi!
Bilir ki emanete hürmet bilinci,
Cenke susamış bir pusat gibi kesip atar eceline susamış sefaleti!
Gayrı bilirim, emanet Can’dan ötedir.
Can’ından geçen Can misal emanettir buyruğun, Ve dahi buyruğun başım gözüm üstünedir.
Melis Gebedek
12.08.2024
13:48
