UMUT

Tüm umudumu koydum önüme, gelmişti hesaplaşma anı…

Baktım kabul ettiklerime, onayladığıma.

Neydi UMUT ? Bir beklenti mi? Neyin beklentisi, egonun mu? İsteklere ulaşmak mı? Daha iyi, daha bol, daha tasasız, daha mutlu, daha zengin… sonsuz bu beklentiler…

Tüm bunlar anlamsızlaştı , sığlaştı.

UMUT yarınların berraklığıydı, herkesle beraber bir paylaşımdı ve bu herkeste benim gibiydi…

Kanatlanıp uçmaktı UMUT, sonsuzluklara kanat açmak, sonsuzlukla aşkı paylaşmak,

Yaratılmış olmanın mutluluğuydu UMUT,

Kopmuş olan gerçeği geri getirmekti, bugünden geçmişi ve geleceği örmekti,

Bilmediğim YILDIZ AİLEME kavuşmaktı UMUT.

Bilmediğim geçmişimi hatırlamaktı.

Ve GÜNEŞİN parlak ışığını getirmekti YERYÜZÜNE!

YILDIZLARIN ışığını yakalamaktı…

Ben Evrenin çocuğuydum, bunu hatırlamaktı,

Hatırlamaktı gücümü, sevgimi, merhametimi, sonsuzluğumu, ölümsüzlüğümü…

Yeni dünya değerlerini hatırlamaktı titreşimlerde,

Gücümün son damlasına kadar mücadeleydi karanlıkta,

Yapabildiğimin en iyisine ulaşmaktı !

Tüm ulaşılır frekansları birleştirmek ve ahenkle bu yelpazede dans etmekti…

UMUT – hatırlamaktı Öz’ümü ve ona ulaşmanın yolu da UMUT’ tu !