GÜLLERDEN BİR GÜN
“Bu hasreti sen yarattın!” Dedi kıvılcım kıvılcım eserken rüzgârları,
Ve ekledi: “AŞK’a düşmek var iken, sen sürdürdün bu kıyıdan kıyıya vuran Esaretlik düşmanını.”
Oysa ki baksana etrafına, Güllerden Yine Bir Gün gelmiş, konmuş sağ yanının Güneş’ten esen Yarınına.
Nefesler volkan olmuş tütüyor sayfalarca ve sanki sonsuzluğu harmanlıyor Ateş’in tükenmek bilmeyen satırlarına.
Yeniden doğumun zahmetli, bir o kadar da dudakları mühürlü Feveranı, Gül’ün dikenleri misâl acıtsa da Sevda ile dokunan Yürekleri;
Yine de TEK ve BİR’in inlettiği Gönüllerde hep bir Yel eser-seher vakti vurunca Gönül Gözlülerin Masmavi Semalarına, savurur kar taneleri gibi berrak ve narin incilerini…
Doldurur nehirleri… Kokusu derin ve zarif; incitmeyen desenlerden demetlenmiş misali gülüşleri…
Şimdi, Halvetin Yalnızlık ve bilinmezlik Yolcu’luğunda, Ruhunu, ufkunun sınırları ile dans ettiren ve dahi içini sonsuz Alevi ile Sana meyleden hasretle yanmış Gül Yapraklarında,
Sen’den Sen’i dilediğim gökyüzü dualarıma serdim; en güzel kokan Adına yazılmış ince ince Sevda çiçekli kafiyelerimi…
Gülümsemeler gizli sessizliğin Sana hayran hâllerinde, Ben’im ömrüm Sen’in uğrunda küllenmiş; Ben’im neş’em ancak ve ancak Sen’in Göğünün yağmurlarında bereketli.
Melis Gebedek
10.02.2025
19:57
