IŞIK VE KARANLIK

“Önce ışık vardı. Her yerde ve her şeyde. Öylesine boşlukta, hiçlikte.

Her yer, her şey oydu ama bir şey yolunda gitmiyordu. Çok yalnızdı. Bir şeyler yapması gerekti. Ne yapabilirdi ki. Her yer ve her şey oydu zaten. Düşündü düşündü…. Veee en sonun da karar verdi bir yanını yok edecekti ve ona karanlık yani ışıksız olan diyecekti. Kararını verdi ve uygulamaya geçti.

Hiç düşünmeden öylesine öldürdü bir yanını ve ona karanlık dedi. Bunca şeyin arasında bir şeyi unutmamıştı. Ona da hayat vermişti. Oda ışıksız olan her şeye rağmen yaşayacaktı. Çünkü o artık karanlıktan beslenecekti. Tıpkı ışık gibi kendi kendinden.

Yüzyıllar geçti, her ikisi de kendinden beslenerek çoğaldı ve büyüdü. Ama bir süre sonra bu da sıkıcı geldi. Kendileriyle çarpılıp kendileriyle bölünüyorlardı. Ama hepsi buydu ve çok sıkıcıydı. Oturdular ve düşündüler bu böyle gidemezdi.

Işık dedi ki: Bir şey yapmalıyız. Öyle ki bu şey içinde hem seni hem beni taşımalı ama hangimizin daha güçlü olacağına o karar vermeli. Karanlık kabul etti. Ne de olsa ışığa karşı iyi duygular beslemiyordu. Ne de olsa onu kendinden kesip ayırmış ve ışıksız yapmıştı. Aynı zamanda ışık da şöyle düşünüyordu: Bu aslında eğlenceli bir oyun olacaktı ve her durumda kazanan aslında kendisi olacaktı. Çünkü KARANLIĞI O YARATMIŞTI. O, O’NUN BİR PARÇASIYDI. Ama bunu karanlığa asla belli etmemeliydi. Ve denemelere başladılar.

Evrende ki her şeyle deney yaptılar ama eninde sonunda her şey aynı yere çıkıyordu . Başka bir şeyler olmalıydı. Hem onlara bağımlı hem de bağımsız. İçinde hem ışık hem de karanlık olmalıydı ve tamamen özgür iradesiyle ışığı ya da karanlığı seçmeliydi ve böylece onlara güç vermeliydi. Sonunda dünya denilen bir gezegende insan denilen bir varlık yarattılar öyle ki bunu yapmaları neredeyse o ana kadar yaşadıkları ömür kadar sürmüştü. İnsan denilen bu varlığa gizli ve açık öyle yetiler verdiler ki hem ışığı hem karanlığı yok etmesini sağlayacak yetiler.. Ama bunların üzerine bir perde örterek verdiler. Öyle ya insan bunları çabucak fark eder ve uygularsa oyun sona erecekti. Öyle bir son ki, her şeyin sonu. Ama insan bunu hiç bilmeden o kadar çok yaşadı ki, bu da ışık ve karanlık için paha biçilmezdi.

Daha sonra ama çok daha sonra insan iyilik ve kötülük denilen iki kavramı keşfetti. Ve iyiliği seçtiğinde ışığı, kötüyü seçtiğinde karanlığı besler oldu. Ve oyun şimdi başlamıştı. Işık ve karanlık oturup karar verdiler her ikisi de yeni kavramlar bulacaklar ve bunları insanların içine gömeceklerdi ve böylece nerdeyse insan attığı her adımda ya ışığı ya karanlığı besleyecekti. Ve bu oyun sonsuz zamanlar boyunca oynanabilirdi. Çünkü öyle kavramlar ve bu kavramlara çıkan öyle davranışlar ve öyle düşünceler vardı ki bunların kombinasyonları sonsuz zamanlarca sürebilirdi.

Her iki si de çok eğleniyordu bazen biri bazen diğeri öne geçiyordu.

Bir gün karanlık ışığa dedi ki; bu oyunu bulmamız çok iyi oldu böylece sonsuza kadar yaşayacağız. Ve ışık dedi ki; ben her şeyi yaradan ve benden olan senin bilmediğin bir şey var o da ikimizin sonu olan şey. Karanlık merakla ve hiddetle sordu ne demek bu? Sen beni kendinden koparıp ayırdın sonra hayat verdin ve böylece yaşıyorken niye bir son var diyorsun bu nasıl olur? Bizim için sonsuzluk var. Son diye bir şey olamaz.

Işık dedi ki ;hey kendimi öldürüp kendimden yarattığım ve adına karanlık dediğim bu oyunu bir gün bitirmek ve tekrar başlatmak gerek, zira yarattığım her şey benimle birlikte var ve ben olmadığımda yoklar. Sen dahil. İşte bu yüzden ben yoksam sende olamazsın. İnsan seni besleyip beni yok etse de aynı anda senide yok edecek. Beni besleyip seni yok ederse ben yine en başa döneceğim yaşlanmış ve yıpranmış olarak. Çünkü bunca zaman öyle şeyler deneyimlerken birden yalnız kalacağım ve bu beni yaşlandıracak ve tekrar aynı oyunu oynamak istemiyorum. Bu yüzden kararı insana bıraktım. Bizi yok edecek ya da var edecek olan insan, karar onun nasıl bir son ve sonra nasıl bir başlangıç istiyorsa öyle yapsın.

Bizde öyle şekillenelim. İnan bana bu daha eğlenceli olacak. Karanlık iyi de aynı anda ikimizi nasıl yok edecekler. Işık dedi ki öyle bir seçim yapacaklar ki ne seni, ne de beni beslemeyecek….”