KADER

Ruhun aynasına bakmak kadar uzak bir yerdeyim , etrafıma baktım – arpa, buğday başakları, gelinciklerin al kırmızı çiçekleri bükmüş boynunu, bakıyordu toprağı ana kucağı bellemiş olan bana…

Bir meltem esintisi ile sallandı ruhum, esti kader rüzgarı… kapandı gözlerim güneşin gölgesinde.

Başka bir dünyadaydım, arpa, buğday başakları, gelincikler, çiçekler, otlar konuşuyorlardı … çınlıyordu sözleri şarkı halinde, yankılanıyordu Evrende, başka alemde.

Neydi bu salınan huzur,kaplamış etrafımı, bu sevgi, bu güven?

Benim dünyamda henüz ulaşılamayan…

Sarıldı ruhum onlara, kabul gördü bedenim, aldılar beni huzurlu kollarına ve sallandım Evrenin salıncağında… mis kokuları sardı etrafımı , parlıyordu renkler huzurun ışığında – bunu istiyorum diye haykırdım, buydu aradığım, beklediğim … bilmeden geçmiştim sevgi, huzur eşiğini.

Unuttum kendi dünyamı, unuttum dertleri, sorunları, endişeyi… unuttum yaşadığım hayali…

Bu hayali benimsemek geldi içimden, ne güzeldi dünyaları, cennet bu olsa …diye geçirdim içimden.

Bu cennette kalmak istedim, isyan etti ruhum… buraya ait değildim.

Orada kalmak değil, o güzelliği getirmekti görevim, anladım.

Düştüm geri dönüş yoluna, uzaktan gördüm Ariandanın saçlarını, örmüştü kader ağlarını.

Ağlardan kurtulmaktı görevim, gördüğüm dünyanın güzelliğin yansıtmaktı dünyamda.

Anladım, cenneti ben yaratacaktım ve BİZ, cennet BİZİM , yaratıcı BİZ.