NEHİRLERİN ALTIN NEFESİ
Gecenin sessiz parıltısında usulca koyulduğum Yol’unun Aydınlık Ay Işığında,
Ben yine sana yazılmış diyar diyar mısraların Gönüllerinde sürüklenen, Ben yine Sen’den Sen’i dileyen Bir YOL’cuyum Cennet Kokulu kanatlarının altında…
Sen de masal, Ben diyeyim Gerçekliğin dopdolu huzurlu deryasında,
Bu ne büyük bir ÜN, ne büyük bir ŞAN’dır adına adanmış!
Hele o Zümrüt bakışlı, ince ince Sevda nakışlı O Gözlerin yok mu AŞK’a karışmış!
Şimdi Geceye çöken karanlığı, Yıldızların ve Gezegenlerin Güneş’ine OL’an yakınlığı;
Ve Ay’ın, Sen’in Işığına OL’an Hayranlığı Aydınlatmakta…
Kaybolmaya ne hacet!
ŞİMDİ Sen’in O Gözlerinden taşan nehirlerin, Altın ışıktan örülmüş Ölümsüz Sevdası Sana Doğru Yol almakta…
Sen’in Varlık Alemin, Tüm kaybolmuşlara Çare, Yol’unu arayan Yol’cuya Yol OL’makta…
Korkusuz Geceler, Güneş’in Doğmasını beklemez; AŞK’a Yelken açarak karışıp da yağmur bulutlarına, yeryüzüne adanır.
Ve nehirlerin Altın Nefesine Güneş OL’ur, Gün doğurur adanmışlığın her bir soluğunda…
Melis Gebedek
12.02.2025
21:45
