PARALEL DÜNYALAR/EVRENLER

Dünya içinde dünyalar vardır gerçekte. Bunu bilmesekte yolumuzda yürüdük Evrende.

Kapandığında gözler geldi önüme, devasa bambaşka bir dünyadaydı bedenim. Açıldı gözlerim, anlamak istedi olanı.

Dünya açmıştı sırrını, bakan gözler görmeliydi aslını. Önümde kocaman bir deniz, mavinin en koyusuydu rengi, sakindi dalgaları, huzurdu gökyüzü…

Etrafıma bakındım yemyeşil ormanlarla kaplıydı Dünya, bilinmeyenden geliyordu kurgusu, yeşillerin içinde yaşıyordu insan. Devasa mekanlarda kurgulanmıştı hayatı. Evleri vardı kat be kat ve bunların içindeydi ormanları.

Bildiğime benzemiyordu gerçekleri, açıldı gözlerim, açıldı aklım, anlamaya çalıştı zihnim…neydi bu? Neredeydim ben? Hayal miydi görülen? Gerçek mi?

Bizim bildiğimiz gerçeğe göre – hayal. Ya hissi –gerçekti. Özüme bağlandım, sordum sorguladım. Başka dünyalardasın dedi, dur ve dinle, hisset, buna göre yeni dünyanı hisset ve kurgula.

Baktım ufuktan bir dalga geliyordu üstüme. Devasaydı, kaplıyordu her yeri, her şeyi yutacakmışçasına kabarmıştı öfkesi ve ufukta uzaklarda yıkımına başlamıştı.

Bu gerçekti, bilmediğim dünyanın gerçeğinde hatırladım ben, özümü hatırladım. Her şeye kabirdi gücüm, hatırladım.

Kalktım denizin kenarında, ellerimi kaldırdım, zihnimi kaldırdım ve DUR, BENİM GERÇEĞİM BU DEĞİLDİ … dedim.

Kalbimle, zihnimle gözümle dedim… Olduğu yere yıkıldı devasa dalga, küçük dalgacıklar geldi sahile. Döndüm,baktım dünyaya, bambaşkaydı rengi,daha parlak, daha güzel..geçmişti geçişleri, aşmıştı kendini.

Arkamdaki “evime” girdim kapısından, merdivenler çıktı katlardan, geldim… aman Allahım, nasıl güzel kurgulanmıştı bilinmeyen.

Evim devasa ormanların içinde, bir birine girmişti gerçeklik… böyleydi demek dünyam- bir tanesi bilmediğim. Anladım o anda olanları, bütün dünyalarda ayni anda olduğumu. Hatırlamakmış yolun açılışı .

Mutluluktan çığlıklar atıyordu ruhum, bildim, hatırladım , anladım, hakikatin küçücük bir kısmını anladım.