SEN AKLIMA DÜŞTÜĞÜNDE
Sen aklıma düştüğünde, sevinç nidâları karşılıyor Gönlümdeki Yıldızları…
Sanırsın Yer ile Gök bir OL’muş, yine ve yeniden yazıyor Aşk’a açılan Sır’ların masalsı kapılarını…
Yüreğim hiç böyle çarpmamıştı- sayıklarken gelmiş ve geçmiş yaşantılarımın bende bıraktığı hatıralarının krallığını…
Sevgi’n yüreğinde hapsolmuş bekler iken bir ses Gözlerimden, Şimdi o gözlerim ufka açılmış ve sana sesleniyor Can-ı Gönülden…
Bu sevinç, hiçbir sözün yerini tutamayacak bir mahiyette ve hiçbir gönlün vazgeçemeyeceği bir ezgide yazılmış ve düşmüş ömrümün satırlarına senin ellerinden…
Bunca zamandır saklıymış meğer tüm işittiklerim, bildiğimi zannettiğim tüm ezgilerin mühürlüymüş, bi’habermişim ben cennetimden…
Ne de güzel gülersin gözlerin parlak ışıktan bir Ateş, sessizce süzersin öngörüleni; Ben Senin teslimiyetine hayran bir ürkek bazen de cesaretten bir demet Gül- toprağın en derinlerinden seslenen…
Sen aklıma düştüğünde, sevinç gözyaşları toprağımın nemine Ay ışığını soluyor ve düşürüyor ömrüme Gökteki Yıldızların umut ışıyan satırlarını…
Sanırsın Yer ile Gök BİR olmuş, yine ve yeniden yazıyor Bize açılan Sır’ların, inanç ve sevgi tüten destansı tadını…
Babama ithafen.
Melis Gebedek
09.04.2025
23:05
