GÜNEŞ SARISI SAÇLI KIZDAN USTA KADIN’A

“Savaşçı kızım benim !” dedi ailenin büyüğü Bilge ve Savaşçı kadın ;
Örerken güneş ışığı sarısı saçlarını öğrenci kızının.
O saçlar ki upuzun…Her bir teli bir hikaye anlatırdı.
Her hikayesinde inancı,
Aidiyeti,teslimiyeti ;
Her hikayesinde öğretmeninin öğretisi saklıydı.
Tecrübeleri…şükrü…minneti.
Örgüsünün her bir ilmeğine dualar dokunur,
Tılsımlar saçlarına akar , saçlarından hayatına süzülürdü…parlardı…kız.
Ustaydı kadın.
O, ANNE’ydi.
Yüce ANNE.
Çok güzeldi, çok özeldi !
Öğretmendi çocuklarına.
Çok savaşlar gördüler birlikte.
En büyük savaşları kendileri ileydi.
En çetin kışlarda, yağmurlarda, savaşların en ateşli An’larında,
Koskoca ve simsiyah ormanda tek başlarına kaldıklarında,
Gökyüzündeki geldikleri yıldızların ışığında söndürdüler alevlerini.
Göğe sığındılar.
İnançlarına sarıldılar.
Usta kadın öğretmişti.
O, BABA’ydı.
Yüce BABA.
Çok güzeldi,çok özeldi !
Öğretmendi çocuklarına.
Kimi kızıl ateş saçlı, kimi güneş sarısı saçlı…
Kimi kömür gecesi karanlığında…
Her biri hem öğrenci, hem aile bireyiydi,
Yüce öğretmenlerinin öğretisi etrafında.
AŞK ve SAVAŞ nasıl bir arada yaşayabildi bunca zaman ?
Nasıl kabullendiler birbirlerini ?
Nasıl becerebildiler hem savaşmayı hem sevmeyi ?
Her biri gökkuşağının ayrı ayrı renklerinde yetişen, gelişen, büyüyen;
Kendi ile kâh tutarlı, kâh çelişen aile kızları…
Ailenin savaşçıları.
Şimdi yepyeni; ama yine bir uğurda,
Şimdi sevmek için toplandılar anne-babalarının meşale ışığında.
Hem kendilerini kaybettikleri, hem de bulma yeminlerinin satırlarında…
Şimdi bu özlem ve sevgi dökülüyor sıra sıra,
Güneş sarısı saçlı kızın minnet dolu mısralarında…
Ustaydı kadın.
O Anne’ydi.
Yüce ANNE.
O,BABA’ydı.
Yüce BABA.
Sevgi ve minnet ile ANNE ve BABA’m USTA KADIN’a.

Melis Gebedek
11.04.2024
22:39