YİĞİTLER DERYASI
Cennet’inden bi Ateş düştü gönl-ü cevherime,
Bahçe’nden sümbüller kondu, sükûnet dolu Aşk-ı hasretime.
Toprağına su ile damla damla yakardım,
O ise sevgi ile vardı ruhuma; değdi ömrü ömrüme.
Yangınlar ise aşiyan OL’du, bu ne cevval bir cenktir,
Bereketi ile sindi gönlü gönlüme.
Bak sen hele şu feveranın derdi pek sevdasına!
Der yüreğini hele sen, şu AŞK’a düşmüş vicdanın dillere destan ecdadına!
Yiğitler Deryası destan olmuş; başlarda al yazma,
Viran olmuş korkunun kör edası;
EL’ini vermiş Gök’lerin hür davası, Satırlarla örülmüş yüreklere sayfa sayfa.
Bir Gül’ün var, şifadır derdimin hüsranına,
Ya Nasip yüreğim, Hikmetler yağdıran AŞK ile merhamet sulayan cihanına!
Ya Hakk Varlığım, eceline kor gibi susamış pusat tutan Kurt misal cihadına!
Sen ne eylersen eyi eylersin Cennet Gözlü’m,
Hasretim HAKK ile şakıyan kutlu nefesine;
Sen ne edersen eyi edersin Göğü nûr sözlüm,
Toprak ekersin zulüm soluyan sesi soluğu kesilmiş nefsime.
Melis Gebedek
27.08.2024
18:27
