YENİ DÜNYA

Uyan güzel dünyam, şefkatli anam. Bahar geldi, ses geldi, söz geldi. Uykuda olan uyan, balların akışında ben geldim. Köklerimi hissettim, aradım, buldum. Sendeydi köklerim derinde. Düşündüm durdum, peki ya senin köklerin ? Onlar nereye köklenmişti… Bulamadım, göremedim, bilgimin dışındaydı. Sana yasladım bedenimi, açtım ellerimi, kapattım gözlerimi ve sen olmayı istedim, çılgınca istedim. Sessizlik çöktü, etrafımda can bitti ve ben karanlıkta ışığı gördüm. Büyük şeritler bağlıyordu seni Hu Nab Ku’ ya. O an idrak ettim – Renkli Gökkuşağı idi senin köklerin ve taaa derinlere, Hu Nab Ku’nun merkezine bağlanmıştı. Gücü ve zarafeti hissettim, kadim bilgiyi, dünyayı hissettim ve nemlendi gözlerim… Sen hepimizden daha da köklüydün, biz bilmiyorduk. Açılınca görüler gösterdin aslını. Uyan İnsan,uyan, Yeni Gökkuşağı Dünyası burada, kalk ve selamla !