ÖLÜMSÜZ HÜZÜNLER
Ne de HÜR bu cihan, Sen’in gönlün düşmüş bir kere toprağın bereketli tanelerine,
Ne de GÜR bu yeşiller, bu eda ve bu hoş hâller…
Sen’in nûrun süzülmüş bir kere, yerde ve dâhi gökte desenlenmiş, destansı şiirler adanmış kusursuz gülcemâline.
TEK ve BİR’in nefesinden bedenlenmiş, bir Gül çiçeği misali gülüşlerinin ardındaki o Yüce Öz’de,
Hangi anlamlar hangi Sır’lara vakıf OL’muş da şimdi çağlıyor göz bebeklerinden, O’nu arayıp da bulamayan çaresiz yüreklerimize…
Benzersiz OL’an gökyüzü tablolarına, Yıldızlar tâlip OL’muş ve gözüpek sevdalıların kasıp kavurmuş tüm semaları sevda dilekleri ile.
Dualar, hep Sana bir Yudum varabilme derdine düşmüşlerin yüreklerinde ant olmuş;
SEN, çare arayan müridlerinin, nefes alan umut tesellisinde…
Ne büyük yeminler adanmış varlığının hikmet dolu Yol’larına, ha bi’gayret dermek uğruna AŞK’ı,
Bak hele sen gökyüzünde vakit seher!
Varsın yansın yürekler ateşten bi’çare;
Sana düşmüş ise Yol’u, elbet vuslata ermektir umudu.
Varsın yansın yürekler hasretinden bi’çare;
Gayrı BİZ’e Sen’in yelin yeter,
Armağandır Biz’e vaadettiğin bu ölümsüz hüzünler!
Melis Gebedek
25.04.2025
13:10
