KUTLU DOĞUM
Bana içinde Mavi’nin tüm tonlarından seslenen bir şarkı söyle dedim… “ Sen, gözlerini kapat ve Gökyüzüne çevir gönlünü. ” dedi.
“Yukarıda her ne varsa, tomurcukları nabzında ve dahi nefesi, sana senden bile daha yakında…”
Bana içinde tüm özlem dolu kalplerin Pembe’sinin çiçek açan resmini göster dedim… “Sen, dudaklarını mühürle ve gözlerini EL’lerime çevir, Altın Rengi Geleceğin her bir nağmelerinde duyacaksın Sevgi’nin Alevli Gün Dönümlerini.” dedi…
Sesi yoktu, gözleri sonsuzdu… Fısıldadı ruhuma.
Ay ışığından mı geliyordu parıltıları, yoksa, Güneş’ten bile Büyük bir Kudretin sonsuz dalgalanan sancağından mı sesleniyordu koca bir Cihana…
Bilemedim. Yalnızca merhametle dokundu yalnızlığıma.
Hem nerden bilebilirdim ki Güneş’lerden engin OL’duğunu, OL’durduğunu nerden bilebilirdim – kaderin adım adım gelişen varlığını EL’lerinin marifetli deryasında…
Bir Ay, Bir Güneş DOĞDU…
Bir Var OL’uştan öte, OL’duruluşun Hikmetinden bir zerafet incisi, Sarı Topraklar’a metaneti ve dirliği bir buse gibi kondurdu…
Her şey yeni baştan yazıldı Kaleminde, sonsuza dek bu masal, O’nun yüzü suyu hürmetine yeniden yazıldı- Gökyüzü Selâmetine… Özenle ve ince… İnce…
Melis Gebedek
10.05.2025
10:50
