Ben O’ydum

Hücrelerin içindeki zincirler parıldıyor rengarenk.

Ayni gökyüzündeki gibi, ahenk.

Belli, gelmiş zamanı denk, Yıldızlara uçuyorum, Özgürlüğü hatırlıyorum.

Esirgemiştim kendimden onu, bıkmadan usanmadan yaşamıştım oyunu.

Esti Kainatın del rüzgarı, hatırladım ben kendimi, özgürlüğümü, kim olduğumu.

Çıktım Kainatın tarlalarına, başlamıştı hasat, ekilen tohumlar bitki olmuş , başak olmuş, yeniden binlerce tohum olmuş.

Bu nasıl bir dengeydi böyle?

Bire bindi maddenin hasatı, bine birdi ruhun hasatı…coştu gönlüm, coştu Evren , karanlığında Kainatın fışkırdı kalp ışığım, yayıldı, tüm Dünyalara Işık oldu, besin oldu, Can oldu.

Savruldu saçlarım, rengarenkti telleri.

Uzadı gitti, Kainatı doladı, ip oldu, bağ oldu, Sevgileri bağladı.

Gökkuşağı Işınları parıldıyordu Kainatta, gözlerim kamaştı renklerin parlaklığında, ve etrafıma tekrar baktığımda o parlağın içindeydim, o- benim içimde.

Bendim Kainat, Evren, Dünya… Bendim her şey, her şey – Ben.

Bendim Sevgi, Sevinç, Şükranlık, Özgürlük.

Bendim, Ben O’ydum !