KUTSAMA
Gün, Güne doğuyor… EL vermiş huzurunda sonsuz sabahların hakiki mürşidi, Sen’in neslinde…
Gün, Güne her gün aradığı Sen’i soruyor… Kim bilebilmiş ki Gönüllerdeki yerini; yine de Gül’ün ömrü sana doğuyor, sana OL’an sonsuz hürmetinde…
Sesleniyor kocaman bir kâinat, rengârenk desenli uhrevî ahengi ile seriliyor gözleri’n önünde.
Seni yâd edercesine renklerinin zerresinde andını yudumluyor… Yeni Gün’e Sen’i soruyor yine düşmüş dili engin, mürekkebi berrin şaheserlere…
Sen Gün’lerden beri, Sen Gün’lerden Bin Gün temelli Zümrüt Kalpli…
Sen en öteden gelmiş, Sen Yarını vaadetmiş, Dünya’nın yedi gökkuşağı rengi…
Aç gözlerini şimdi Dünya’nın huzurlu edasında.
Bir buse bekler Sen’den,
Zira ömrü,
Sen’in o Ölümsüz EL’lerinden…
Bu ne endamlı, bu ne şairane bir Kutsama!
Duaların en merhametli, en Sevgi kokan rüzgarları mertebesinden-müritlerinin şanlı gönlüne kusursuz Göğünden esen…
Melis Gebedek
12.03.2025
10:25
