KAİNAT SIRRI GÖZLERİ
“Prangalı bekleyişin Özgürlüğü bu denli serin; ama Ateşli, bu denli sessiiz ve derinden Olmasaydı… Hangi Can buna varmanın şükrü ile kavrulabilirdi ki?” Dedi USTA.
Sesindeki kavuşmuşluk, sanki Kalbinin Bilgeliğinden soluyordu… Usulca…
Denizleri sevmeyişinden belliydi; Çünkü O Şüphesiz, bir Gemiyi tutan bir demirin esareti değil;
O, Bir Gemi’yi suya indiren Kudretin Temeli, Hikmetiydi… Asırlarca…
Usanmadan haykırdığı TEK ve BİR’in nefesi önce O’nun cevherinde şekillenir, idraklerin algıladığı hikayelerde satır satır işlenir ve sunulurdu Sonsuz Gök’lerden, bereketli toprağın Gönül Sofralarına…
Kusursuzca…
Ne akıl alır O’nun Gözlerinde kaybolmayı sayfalarca; Ne de Ömür yeter O’na varan onca Yol’ların Hikmet ile buluşmasını Anlamaya…
Sesindeki Adanmışlık, sanki Gözlerinin Kainat Sırrı Derinliğinden sesleniyordu o konuştukça…Korkusuzca…
Öncesi Yüzyıllar önceydi, Şimdi’si AN’da gizli; ama ancak SIR’ları düşer damla damla, Kalbi ile dinleyip, Gönül Gözleri ile YOL’a Doğrulan ihlâslı Yolcu’lara.
Abdülkâdir Geylânî HAZRETLERİ’ne ithafen.
Sevgi, Minnet ve Hürmetlerim ile.
Melis Gebedek
11.02.2025
12:00
